English Version Χάρτης ιστοσελίδας Επικοινωνία



Αρχική Σελίδα / Αμμόχωστος 1974 (Ξενάγηση στην πόλη) / Αθλητισμός

Αθλητισμός


ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

«Συνεστήθη εν Βαρωσίοις και υφίσταται από 30 Ιανουαρίου 1911, αναγνωστήριον υπό την επωνυμίαν Ανόρθωσις, επί της ηθικής αναπλάσεως, της ελληνικής μορφώσεως και της ψυχαγωγίας των μελών αυτού».

Ήταν το πρώτο βήμα μιας δύσβατης πορείας, που οδηγούσε όμως πάντα σε ξέφωτα. Ελληνικά ξέφωτα...

Ήταν ο θεμελιός, γέρος θεμελιός, ενός οικοδομήματος που άντεξε τους θυμούς του χρόνου και τους τριγμούς δύσκολων καιρών.

Ήταν η πρώτη σελίδα ενός κεφαλαίου που άνοιξε για να μην κλείσει ποτέ... Με λέξεις γραμμένες από ιδρώτα και αίμα.

Ανόρθωσις Αμμοχώστου. Και ανάπλασε, και μόρφωσε, και ψυχαγώγησε τα παιδιά της. Και τα παιδιά των παιδιών της. Γενιές και γενιές. Από το 1911 μέχρι σήμερα. Μέχρι αύριο και μεθαύριο. Για πάντα...

Σ’ αυτό το σύντομο οδοιπορικό, θα κοντοσταθούμε με σέβας στις στιγμές που αποτελούν το προζύμι στην ιστορία της Ανόρθωσης. Θα μετροφυλλήσουμε με δέος τις σελίδες που κοινώνησαν πνευματικά τα μέλη και τους φίλους της. Και θ’ αφήσουμε να πέσουν στις σελίδες αυτές, αχτίδες από το φως που οδήγησε και λάμπρυνε την πορεία της Ανόρθωσης μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους.

1911: Η πρώτη σπίθα

https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/oikima3.jpg

Η ρωμαλέα παρουσία του Ελευθέριου Βενιζέλου στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας και οι επίμονες προσπάθειες του για ανόρθωση του Ελληνισμού δεν άφησαν ασυγκίνητους και τους Έλληνες της Κύπρου. Οι οποίου μάχονται για τη δική τους ανόρθωση, αντιμετωπίζοντας κατάφατσα τους αποικιοκράτες. Μέσα σ’ αυτό τον πανελλήνιο ενθουσιασμό γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το καινούργιο σωματείο. Και πήρε το όνομα «Ανόρθωσις» από τη λέξη που είχε ήδη γίνει πόθος και πάθος, όνειρο και όραμα ολόκληρου τους Ελληνισμού.

Βασικοί σκοποί του νέου σωματείου η μόρφωση και η εθνικοχριστιανική διαπαιδαγώγηση των νέων της πόλης και της επαρχίας. Γι’ αυτό και δίνεται στο σωματείο ο χαρακτήρας αναγνωστηρίου.

Την πρώτη Επιτροπή αποτελούν οι: Χαράλαμπος Οικονομίδης, Μιχαλάκης Μιχαηλίδης, Γεώργιος Ευαγγέλου Λοΐζου, Νικόλαος Πατατράκας, Κανάρης Σωτηρίου, Παναγιώτης Ιωάννου, Δημήτριος Σαβεριάδης και Χαράλαμπος Γαβριηλίδης.

Η πρώτη σπίθα για  τη φωτιά που θα `κάνε λάβα τις καρδιές των νέων της Αμμοχώστου, έχει ήδη ανάψει...

1913: Έγνοια η πατρίδα

https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/epistoli002.jpg

Ευχαριστήριος επιστολή του
αείμνηστου Ελευθέριου Βενιζέλου για έρανο της Ανόρθωσης υπέρ της Μητρός Πατρίδος

Οι εκδηλώσεις της Ανόρθωσης στρέφονται βασικά στον πνευματικό και κοινωνικό τομέα. Η μαντολινάτα και η φιλαρμονική του σωματείου, υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Δημητριάδη, στέλλουν τους ήχους και τις νότες τους να αγκαλιάσουν όλο το νησί. Όσο όμως γοητεύει η μαντολινάτα, άλλο τόσο γοητεύει η ενέργεια της Ανόρθωσης να διαθέσει τις εισπράξεις από τις εκδηλώσεις της, για τις ανάγκες της πατρίδας. Σε μια ώρα μαζεύεται το ποσό των ογδονταπέντε λιρών – ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Ήταν η ώρα της πατρίδας... Λίγο αργότερα, το 1922 δημιουργείται ταμιευτήριο για την ανακούφιση των προσφύγων της Μικράς Ασίας. Η Ανόρθωση πρωτοπορεί στο Πανελλήνιο και αποτελεί παράδειγμα αντιγραφής, στην προσπάθεια επούλωσης των πληγών από την Μικρασιατική καταστροφή.

 

 

 

 

 

 

1929: Στις φτερούγες του Φοίνικα

Το αγκάλιασμα της Ανόρθωσης ολοένα και από περισσότερους νέους, όχι μόνο στην Αμμόχωστο αλλά και παγκύπρια, δημιουργεί την ανάγκη αλλαγών ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις. Το «Αναγνωστήριον Ανόρθωσις» μετονομάζεται σε «Μουσικό, Φιλολογικό και Φιλαθλητικό Σύλλογο».

https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/omada_gse.jpg

Παράλληλα δίδεται έμφαση στον αθλητισμό με τη λειτουργία ομάδων ποδοσφαίρου, πετόσφαιρας, θαλάσσιων αθλημάτων και κλασσικού αθλητισμού. Η Ανόρθωση αρχίζει να πρωτοπορεί και στους αθλητικούς στίβους. Έπαθλα και διακρίσεις κοσμούν της φρεσκοκατασκευασμένη κυπελλοθήκη της.

Έμβλημα του σωματείου, καθιερώνεται ο Φοίνικας. Το ιερό, μυθικό πουλί της Αρχαιότητας που αναγεννάται από την τέφρα του. Σοφή επιλογή... Γιατί η Ανόρθωση χρειάστηκε στη συνέχεια να αναγεννηθεί πολλές φορές από την τέφρα της.

Στις φτερούγες λοιπόν του Φοίνικα η Ανόρθωση συνεχίζει πιο δυνατά, πιο δημιουργικά την πορεία της.

1931: Ενοχλητική παρουσία

Σ’ ολόκληρο το νησί φυσά ο άνεμος της ελευθερίας. Ξεσηκωμός για την αποτίναξη του ζυγού. Η Ανόρθωση δεν θα μείνει αμέτοχη. Τα μέλη της συμμετέχουν στις εξεγέρσεις του 1931. Οι Άγγλοι ενοχλούνται. Και στις 11 Φεβρουαρίου 1932, με εντολή του Διοικητή Αμμοχώστου το σωματείο «Ανόρθωσις» κλείει τις πόρτες του. Έντονες οι αντιδράσεις. Κάτω από τις πιέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και τις διαμαρτυρίες των μελών του σωματείου, επιτυγχάνεται η επαναλειτουργία του.

https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/egglezoi.jpg

Διάταγμα του Άγγλου Διοικητού Αμμοχώστου διά την κλεισιν της Ανορθώσεως κατά το 1932.

Η Ανόρθωση όμως, είναι ήδη μια ενοχλητική παρουσία για τους αποικιοκράτες. Και θα φροντίσουν αρκετές φορές στην συνέχεια, να δείξουν πόσο τους ενοχλούσε.

1941: Αναγνώριση...

Ο τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Λεόντιος, επιδίδει τους αργυρούς αρραβώνες σε όσους είχαν προσφέρει τους χρυσούς αρραβώνες τους για ανάγκες του Έθνους, στον έρανο που είχε διενεργηθεί στην Κύπρο. Η επίδοση γίνεται στο οίκημα της Ανόρθωσης. Η επιλογή αυτή ερμηνεύεται ως η αναγνώριση του πρωταγωνιστικού ρόλου της Ανόρθωσης στην επιτυχία του Εθνικού Εράνου, αλλά και στην ευρύτερη εθνική προσφορά της.

1952: Συλλήψεις...

Τον Οκτώβριο του 1952 συλλαμβάνονται στελέχη της Ανόρθωσης. Είχαν κάνει το «έγκλημα» να αναρτήσουν στο οίκημα του σωματείου, στην οδό Ερμού, στα ακίνητα «Χατζημιχαήλ» τα συνθήματα «Ζήτω η Ένωσις» και «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Στο μεταξύ, τα αθλητικά τμήματα της Ανόρθωσης συνεχίζουν τη δράση και τις επιτυχίες τους. Το 1949 η ποδοσφαιρική ομάδα κατακτά το Κύπελλο Κύπρου νικώντας στον τελικό το ΑΠΟΕΛ ΜΕ 3-0. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του σωματείου. Τον επόμενο χρόνο, 1950 καταχτά για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή.

1955: Μαζί στον αγώνα

Η έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ βρίσκει έτοιμη την Ανόρθωση. Στο εγερτήριο σάλπισμα της Πατρίδας, το σωματείο περνά στην πρώτη γραμμή. Δεκάδες μέλη και αθλητές του, είναι ήδη μυημένα στον αγώνα και γίνονται μπροστάρηδες στο έπος του 1955. Γρηγόρης Αυξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Αντώνης Παπαδόπουλος, Παύλος Παυλάκης, Παναγιώτης Τουμάζος.

Το οίκημα της Ανόρθωσης αντιγράφει το Κρυφό Σχολείο. Γίνεται χώρος συνάθροισης όπου οι νέοι κοινωνούν τα ιδανικά και το μεγαλείο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Οι άγγλοι όμως, δεν χρειάζεται να έχουν στοιχεία για να στρέψουν την προσοχή τους στην Ανόρθωση. Η παρουσία της είχε ήδη «ενοχλήσει» προ πολλού. Έτσι με το ξημέρωμα σχεδόν του αγώνα γίνεται στόχος τους. Το βράδυ της Παρασκευής 23 Δεκεμβρίου 1955 βρετανοί στρατιώτες εισβάλλουν στο οίκημα της και συλλαμβάνουν αρκετούς θαμώνες, με βάση κατάλογο που είχαν στα χέρια τους. Ανάμεσά τους ο Αντώνης Παπαδόπουλος και ο Παύλος Παυλάκης.

Λίγο αργότερα, στις 24 Ιουλίου 1956 ο Διοικητής Αμμοχώστου θα διατάξει για δεύτερη φορά το κλείσιμο της Ανόρθωσης. Η ενιάμηνη όμως σιωπή του σωματείου δεν σήμαινε τίποτε για τα μέλη της, που συνέχισαν την ενεργό συμμετοχή τους στον αγώνα. Οι συνεδρίες του Δ.Σ. γίνονται στην Εμπορική Λέσχη, στο Οδοντιατρείο του Αδάμ και στο γραφείο του Σαρρή. Στην πορεία για το ξέφωτο της λευτεριάς και της Ελλάδας η Ανόρθωση είναι μαζί. Και μπροστά – μπροστά...

1958: Αενάως αναγεννάται...

Το οίκημα όπου στεγάζεται από το 1931 η Ανόρθωση, στη Στοά Χατζημιχαήλ, στην οδό Ερμού,https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/oikima.jpg ανατινάσσεται από τους Άγγλους στις 8 Ιουλίου 1958. Όπως είχε δηλώσει στο Γενικό Γραμματέα της Ανόρθωσης Ιωάννη Κυριακίδη, ο βρετανός ανακριτής Λόνικαν, στην έρευνα που έγινε στο οίκημα, βρέθηκαν βόμβες και περίστροφα της ΕΟΚΑ.

Την ίδια μέρα (Τρίτη) λίγο νωρίτερα, είχαν φονευθεί στο κατάστημα Παραλιμνίτη απέναντι από την Ανόρθωση, ένας Άγγλος αξιωματικός και ο συνοδός του. Ήταν φανερό πως η ανατίναξη του οικήματος έγινε για αντίποινο. Αλλά και για να ... τελειώνουν μια για πάντα οι βρετανοί από την ενοχλητική παρουσία της Ανόρθωσης. Έτσι νόμιζαν...

«Πλανάσθε» είπε στον επικεφαλής αξιωματικό της ομάδας που διενήργησε την έκρηξη, ο πρόεδρος του Σωματείου Αναστάσιος Οικονομίδης «Το πνεύμα της Ανορθώσεως δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται και η ωραία μας Ανόρθωσις ως ο Φοίνιξ, αενάως αναγεννάται. Δια να συνεχίσει την ιστορικήν και μεγάλην πορεία της». Όπερ και εγένετο.

1960: Πορεία ανορθώσεως

https://www.anorthosisfc.com/images/FCKUserFiles/image/oikima2.jpgΤο 1960 μεγάλη σύσκεψη πολιτών στην Αμμόχωστο αποφασίζει τη στήριξη της Ανόρθωσης, για την ανέγερση ιδιόκτητου οικήματος. Η πορεία ανορθώσεως της Ανόρθωσης, αρχίζει.

Η ανεξαρτησία θα βρει την Ανόρθωση πρωταγωνίστρια στα αθλητικά μας πράγματα. Είναι πια η Μεγάλη Κυρία του ποδοσφαίρου μας.

Το καλλιμάρμαρο ιδιόκτητο οίκημα στην Λεωφόρο Ευαγόρου, αριθμός 95 γίνεται η καρδιά της Αμμοχώστου. Οι παλμοί της Ανόρθωσης είναι οι παλμοί της πόλης.

 
1974: Στη στράτα της προσφυγιάς...

Πικρό το καλοκαίρι του 1958 για την Ανόρθωση και τον τόπο. Πικρότερο το καλοκαίρι του 1974. Η Ανόρθωση παίρνει τη στράτα της προσφυγιάς. Όπως έκαναν 200,000 Κύπριοι, υποχρεωμένοι από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή. Νεκροί, αγνοούμενοι, πρόσφυγες... Πόνος και δάκρυ...

Όμως, τα κλάματα δεν ωφελούν άλλο. Η Ανόρθωση σκουπίζει το δάκρυ της, σηκώνει το κεφάλι ψηλά και τραβά πάλι μπροστά. Έχει τώρα, ένα λόγο παραπάνω να υπάρχει, να αγωνίζεται, να διακρίνει. Είναι η αγαπημένη πόλη που καρτερεί...

Στη Λάρνακα, στο Δασάκι, στην Αραδίππου... Η προσπάθεια της Ανόρθωσης δύσκολη. Τα δύσκολα όμως, είναι για τους νικητές.

Το 1986 φτιάχνει τη δική της προσωρινή έδρα. Το στάδιο «Αντώνης Παπαδόπουλος». Ένα στάδιο κόσμημα, που γίνεται σπίτι και καμάρι των Ανορθωσιατών. Από δω θ’ αρχίσει και η μεγάλη πορεία που οδηγά στην κορυφή του κυπριακού αθλητισμού. Η Ανόρθωση γίνεται και πάλι πρωταγωνιστής.

Το `χει πει άλλωστε στον βρετανό ανακριτή Λόνικαν, ο Αναστάσιος Οικονομίδης

«Το πνεύμα της Ανόρθωσης δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται. Και η ωραία μας Ανόρθωση ως ο Φοίνιξ, αενάως αναγεννάται»....

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 90’ η Ανόρθωση διαθέτει μια πανίσχυρη ποδοσφαιρική ομάδα κι ο πρώτος τίτλος πρωταθλήματος είναι πλέον θέμα χρόνου. Πετυχαίνει περίφημες νίκες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις κι ύστερα από 32 χρόνια «σιωπής», την περίοδο 1994-95 ανεβαίνει στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου του κυπριακού πρωταθλήματος. Οι τίτλοι συνεχίζουν...Τέσσερα σερί πρωταθλήματα στην προσφυγιά (1997, 1998,1999,2000) και δυο κύπελλα. Η Ανόρθωση πραγματοποιεί πλέον γοργά βήματα και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και απασχολεί έντονα τον κόσμο της Γηραιάς Ηπείρου. Αγγίζει την κορυφαία διοργάνωση συλλογών, την τελικά φάση του Τσαμπιονς Λιγκ, αρκετές φορές. Την περίοδο 2008-2009 καταφέρνει να είναι η πρώτη κυπριακή ομάδα που τα καταφέρνει να κάνει την Κύπρο περήφανη και γνωστή στη υφήλιο. Πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις αλλά χάνει την πρόκριση στους «16» την τελευταία στιγμή. Αντιμετωπίζει την Ίντερ, την Βέρντερ Βρέμης και τον Παναθηναϊκό.

Η πορεία της Ανόρθωσης στο εξωτερικό γνωστοποίησε τόσο το κυπριακό πρόβλημα σε όλες τις γωνίες του κόσμου όσο και την προσφυγοποίηση των κατοίκων της Αμμοχώστου που δραστηριοποιούνται πλέον και αθλητικά στις ελεύθερες περιοχές του νησιού. Συγκεκριμένα στις 26 Νοεμβρίου 2008, στο γήπεδο της μοιρασμένης Λευκωσίας, είχαμε ζήσει κάτι πρωτοφανές και ανεπανάληπτο. Τα βλαστάρια της κατεχόμενης ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ, μερικά λεπτά πριν η αγαπημένη μας ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ ριχτεί στη μάχη με τη Βέρντερ Βρέμης, ζωντάνεψαν για λίγο την σκλαβωμένη πόλη του Ευαγόρα…


Μαζί με τις πολυκατοικίες, τα Ιστορικά κτήρια και την κατάξανθη αμμουδιά του Βαρωσιού, ανέστησαν στις ψυχές των Ελλήνων το πνεύμα της Αμμοχώστου. Συγκίνησαν το πανελλήνιο και τράνταξαν το παγκόσμιο. Προσέφεραν την καλύτερη δυνατή διαφώτιση για το κυπριακό πρόβλημα από το 1974 μέχρι σήμερα.

«Τα τούβλα, τα τσιμέντα, τα σίδερα, έγιναν μια ζωγραφιά και στοίχειωσαν το στάδιο της πρωτεύουσας και τους δέκτες των τηλεοράσεων. Ούρλιαζαν στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν σειρήνες και μάχονταν να τους αφυπνίσουν».

Η επιτυχημένη πορεία της ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ συνεχίζεται εδώ και 100 χρόνια...

 

Σαλαμίνα

ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

«Σήμερα στις 11 πμ έγινε στο θέατρο Χατζηχαμπή η ιδρυτική συνέλευση του νέου αθλητικού σωματείου της πόλης μας, Νέα Σαλαμίς. Το προεδρείο αποτελέσθηκε από τους κκ Ανδρέα Πασχαλίδη, Γεώργιο Φάνο, γιατρό, και Κώστα Ελευθερίου. Μιλώντας ο κ. γ. Φάνος τόνισε ότι η προοδευτικότερη πόλη του νησιού μας, η Αμμόχωστος, δεν έχει μέχρι σήμερα ένα πραγματικό καθαρά αθλητικό σωματείο. Ανάλυσε επίσης το πρόγραμμα του σωματείου, σαν αθλητικού και πνευματικού κέντρου της πόλης μας και κάλεσε όλους τους αθλητές και τους φιλάθλους να μπουν στο νέο σωματείο».

Με αυτό τον τρόπο η εφημερίδα «Δημοκράτης», στην έκδοση της στις 8 Μαρτίου 1948 και κάτω από τον τίτλο «ΜΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΩΣΙ», ανάγγελλε την ίδρυση της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Ένα σωματείο που μέσα από την πολιτιστική και αθλητική δράση του, έμελλε να γράψει χρυσές σελίδες ιστορίας στην Αμμόχωστο αλλά και μετά τον ξεριζωμό, στα δύσκολα χρόνια της προσφυγιάς…

1948: ΤΟ ΓΕΝΝΗΜΑ

Η ίδρυση της Νέας Σαλαμίνας ήταν αποτέλεσμα των συνθηκών που επικρατούσαν στην Κύπρο και την Αμμόχωστο εκείνη την εποχή. Ο φανατισμός και τα πολιτικά πάθη που επικρατούσαν στην Ελλάδα λόγω του εμφύλιου, μεταφέρθηκαν στην Κύπρο, εισχωρώντας κατά ένα παράδοξο και πρωτόγνωρο τρόπο στην αθλητική ζωή του τόπου. Μέσα στο πνεύμα που επικρατούσε, άρχισαν να επιβάλλονται περιορισμοί σε βάρος προοδευτικών αθλητών αλλά και παραγόντων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισαν να γίνονται οι πρώτες σκέψεις για ένα νέο σωματείο στην Αμμόχωστο που καρποφόρησαν με την πραγματοποίηση της πρώτης σύσκεψης στις 14 του Φεβράρη 1948. Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της κίνησης για νέο σωματείο ήταν οι πρωταθλητές στίβου του ΓΣΕ Αντώνης Τότσης και Νικής Γεωργίου αθλητές και παράγοντες της πόλης. Η σύσκεψη καθόρισε την 7η του Μάρτη 1948 ως την ημερομηνία της ιδρυτικής συνέλευσης του νέου σωματείου. Σε αυτή πήραν μέρος γύρω στα 150 ιδρυτικά μέλη που ενέκριναν το καταστατικό και το όνομα του νέου σωματείου, ως «ΑΘΛΗΤΙΚΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟΝ ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΣ». Το πρώτο Δ.Σ του νέου σωματείου, αποτελούσαν οι Ανδρέας Πασχαλίδης, Γιώργος Φάνος, Κώστας Ελευθερίου, Μιχαήλ Δανιήλ, Αντώνης Τότσης, Λυκούργος Αρχοντίδης, Νίκος Κόκκινος και Παναγιώτης Καλογήρου.

Το νέο σωματείο μπήκε γρήγορα στους ρυθμούς της δράσης και σε λίγες μέρες συμμετείχε με αντιπροσωπεία στους γιορτασμούς της 25ης του Μάρτη και η ομάδα στίβου στους επαρχιακούς αγώνες στίβου που έγιναν στον ΓΣΕ.

Ο ΕΚΔΙΩΓΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

Τον Μάη του 1948, ο ΓΣΕ απέβαλε από τις τάξεις του τους πρωταθλητές στίβου Αντώνη Τότση και Νική Γεωργίου, με αφορμή την στάση τους στην δημόσια διακήρυξη «εθνικοφρόνων φρονημάτων», που απαίτησε ο ΣΕΓΑΣ από τους Γυμναστικούς συλλόγους, λίγο πριν από τους Παγκύπριους αγώνες στίβου. Οι παράγοντες του ΓΣΕ, προτού αποβάλουν τους αθλητές, τους κάλεσαν σε απολογία αλλά αυτοί παρέμειναν ακλόνητοι στις απόψεις τους. Οι παράγοντες του ΓΣΕ όχι μόνο απέβαλαν τους αθλητές αλλά τους απαγόρευσαν να προπονούνται στο γήπεδο του ΓΣΕ.
Ο εκδιωγμός από τον ΓΣΕ και η έλλειψη προπονητικού χώρου, έφερε την ιδέα για τη δημιουργία ιδιόκτητου γηπέδου που τελικά οδήγησε στην ανέγερση του Δημοτικού σταδίου. Το στάδιο ξεκίνησε να κτίζεται στις αρχές του 1949 και ολοκληρώθηκε το 1952. Κτίσθηκε στην ενορία του Άη Γιάννη και ήταν το πρώτο στάδιο που κτίσθηκε με στέγαστρο. Η ανέγερση του σταδίου έγινε με την εθελοντική προσφορά από τον απλό κόσμο της πόλης, που πρόσφερε και δωρεάν υλικά για τις ανάγκες του σταδίου. Το Δημοτικό στάδιο, εκτός από έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Νέας Σαλαμίνας και προπονητικό κέντρο άλλων ομάδων της πόλης, φιλοξένησε πολιτιστικές εκδηλώσεις και παγκύπρια φεστιβάλ νεολαίας μέχρι τις αρχές του 1970. Το Δημοτικό στάδιο χρησιμοποιήθηκε επίσης για τα πρωταθλήματα της ΚΕΠΟ, που ήταν η ομοσπονδία των νεοϊδρυθέντων σωματείων.
Για 4 χρόνια υπήρχαν στην Κύπρο δυο ομοσπονδίες και γίνονταν δυο πρωταθλήματα. Σε ένα μικρό τόπο δυο ομοσπονδίες και δυο πρωταθλήματα, ήταν φανερά ένας πλεονασμός… Σταδιακά η ιδέα της ενοποίησης ωρίμασε και οι σωστοί αθλητικοί παράγοντες προχώρησαν στην απόφαση της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου.

1965-66: ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ

Με την ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου η Νέα Σαλαμίνα εντάχθηκε στην Β’ κατηγορία της ΚΟΠ. Την χρονιά του 1954-55 αναδείχτηκε πρωταθλήτρια και ανέβηκε στην Α’ κατηγορία. Η Νέα Σαλαμίνα δημιούργησε ένα αξιόλογο ποδοσφαιρικό σύνολο και στις αρχές τις 10ετίας του 1960, είχε μια ζηλευτή παρουσία στο πρωτάθλημα της ΚΟΠ. Η Νέα Σαλαμίνα κατάφερε να δημιουργήσει ένα δυνατό ποδοσφαιρικό σύνολο που παρουσιαζόταν με αξιώσεις στο πρωτάθλημα, όμως είχε να αντιπαλέψει τις συχνές και επαναλαμβανόμενες αδικίες από την διαιτησία.
Η χρονιά του 1965-66 θα παραμείνει αξέχαστη για όλους τους φίλους του σωματείου, αλλά και τους ουδέτερους ποδοσφαιρόφιλους στην Κύπρο. Ήταν η χρονιά που η ομάδα παρουσίασε ένα πανίσχυρο σύνολο που έπαιζε το ωραιότερο ποδόσφαιρο, γοητεύοντας τους φιλάθλους σε ολόκληρη την Κύπρο. Προπονητής της ομάδας ήταν ο φωτογράφος και πρώην ποδοσφαιριστής της Σαλαμίνας Κωστάκης Αντωνιάδης. Εκείνη την χρονιά η Νέα Σαλαμίνα διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή και έφτασε σχεδόν στο νήμα, χάνοντας στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Κατάφερε επίσης να φτάσει μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Κύπρου για πρώτη φορά στην ιστορία της αλλά έχασε και πάλι τον τίτλο. Εκείνη η χρονιά σημάδευσε την μνήμη όλων των Σαλαμιναίων και είναι συχνό σημείο αναφοράς. Αλήθεια ποιος μπορεί να ξεχάσει το αριστοκρατικό στυλ του αρχηγού Μιχάλη Ορφανίδη, τις κανονιές του Σοφοκλή Κότροφου, τις ζαβολιές και το «ποούϊ» του Νίκου Πιτσιάουλου, τα μαγικά του Ανδρέα Κοντεάτη (Ζαβροτέμονο), τις τανάλιες του Σάββα και Βαρνάβα, τα ανεξάντλητα πνευμόνια του Κυριάκου (Κκέλου) Χριστοφή. Τι κρίμα που εκείνη η υπέροχη και γοητευτική ομάδα δεν αφέθηκε να κερδίσει έστω ένα τίτλο εκείνη την αξέχαστη χρονιά…
Η απογοήτευση εκείνης της χρονιάς σηματοδότησε τα επόμενα χρόνια για το σωματείο. Συνέχισε φυσικά για 2-3 χρόνια να έχει μια πολύ δυνατή ομάδα αλλά με τις αρχές της 10ετίας του 1970, η ποδοσφαιρική ομάδα μπήκε σε τροχιά καθίζησης και το 1972-73 και το 1973-74 σώθηκε από τον υποβιβασμό στους τελευταίους αγώνες.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΣΗ
Η Νέα Σαλαμίνα ήταν πάντα ένα φτωχό σωματείο και ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει ιδιόκτητο οίκημα. Σπιτωνόταν σε διάφορους χώρους, ενοικιάζοντας. Πρώτο οίκημα ήταν η Λέσχη Ιντερνάτιοναλ του Χαρίτου ενώ στη συνέχεια πήγε στο σπίτι των Μουκταρούδων στη περιοχή της Αγίας Ζώνης. Τρίτο οίκημα ήταν το σπίτι της Αρτεμούς του Λουκαϊδη στη περιοχή του Ολύμπια. Επόμενο οίκημα ήταν το κέντρο του Νέστορα, ένα υπαίθριο κέντρο με παράγκα, ενώ επόμενος σταθμός ήταν στου Ζεγκίλη. Ήταν πίσω από αυτό το οίκημα που διοργανώνονταν τα νυκτερινά τουρνουά βόλεϊ του καλοκαιριού που έκλειναν τα σινεμά του Βαρωσιού από το ενδιαφέρον που δημιουργούσαν. Μέσα στη 10ετία του 1960 άρχισαν να «φυτρώνουν» οι πολυκατοικίες στην πόλη και ήταν σε μια πολυκατοικία του Εσπερία που ενοικίασε μια μεγάλη αίθουσα και η Νέα Σαλαμίνα. Τελευταίο οίκημα του σωματείου πριν από τον πόλεμο ήταν πάνω από το ταχυδρομείο στη Λεωφόρο Δημοκρατίας.

Η Νέα Σαλαμίνα ήταν ένα σωματείο με περιορισμένους οικονομικούς πόρους αφού στηριζόταν στα μεσαία και χαμηλά στρώματα του λαού. Είχε λαϊκή βάση όμως είχε και εκτόπισμα ανάμεσα στη διανόηση της πόλης και τους ελεύθερους επαγγελματίες, όπως γιατρούς, δικηγόρους κλπ. Γι’ αυτό το λόγο τα οικονομικά διαβήματα ήταν ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει οικονομικούς πόρους, και σε αυτά κατέφευγε συχνά, με μεγάλη επιτυχία. Επίσης ως σωματείο δεν κατάφερε να αποκτήσει τις όποιες προσβάσεις είχαν άλλοι σε διάφορες κυβερνητικές και άλλες υπηρεσίες για την εργοδότηση των ποδοσφαιριστών της. Αρκετοί ποδοσφαιριστές της Νέας Σαλαμίνας ασχολούνταν με δύσκολα επαγγέλματα, όπως κτίστες, σιδεράδες, και κατέβαιναν από τις σκαλωσιές για να πάνε στην προπόνηση. Η αδυναμία να εξασφαλίσει καλύτερη δουλειά και εργοδότηση των παικτών της, ήταν πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα για το σωματείο στην Αμμόχωστο που είχε ως αποτέλεσμα να χάνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τους καλύτερους της ποδοσφαιριστές. Αυτό γινόταν είτε με μετεγγραφή στο εξωτερικό ή σε μεγαλύτερο σωματείο της Κύπρου, είτε με τη φυγή τους στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις παικτών όπως του Βαρνάβα, του Κουρέα, του Κότροφου, του Ορφανίδη, του Καραολή αλλά και άλλων παικτών.

Η ΠΙΚΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ
Τα αποτελέσματα του μαύρου καλοκαιριού του 1974 είναι σε όλους γνωστά. Ξεσπιτωμός και δυστυχία. Η Νέα Σαλαμίνα – διοικητικό συμβούλιο, ποδοσφαιριστές, μέλη, φίλοι του σωματείου – διασκορπίστηκε σε όλες τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Σιγά-σιγά ξεκίνησαν οι προσπάθειες της επαναδραστηριοποίησης.
Το βάρος της ανασυγκρότησης του σωματείου ανέλαβαν τα μέλη του ΔΣ του 1973-75 αλλά μεγαλύτερη ήταν η συμβολή κάποιων συγκεκριμένων ατόμων, όπως των Παντελάκη Βασιλείου, Μάκη Κωνσταντίνου, Πλουτή Ακρίτα, Ανδρέα Μουσκάλλη, Χριστάκη Πολυβίου, και άλλων. Στη Λεμεσό το βάρος της επαναδραστηριοποίησης σήκωσαν οι Νικής Γεωργίου, Παναγιώτης Καλογήρου και άλλοι συνεργάτες τους. Το σωματείο έκανε την Λάρνακα βάση της ποδοσφαιρικής ομάδας αλλά τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα αφού οι φίλοι του σωματείου είχαν διασκορπιστεί σε ολόκληρη την Κύπρου και ήταν πολύ δύσκολο να ανευρεθούν και οικονομικοί πόροι για το σωματείο. Ύστερα από λίγα χρόνια η ποδοσφαιρική ομάδα έφτασε στο ναδίρ της πορείας της και υποβιβάστηκε στην Β’ κατηγορία. Κατάφερε όμως να επανέλθει αμέσως εκεί που ήταν η θέση της, στην Α’ κατηγορία. Το σωματείο ανασκουμπώθηκε και μπήκε σε έντονους ρυθμούς ανάπτυξης οριοθετώντας ένα καινούργιο όραμα. Ύστερα από λίγα χρόνια κατάφερε να δημιουργήσει ιδιόκτητες αθλητικές εγκαταστάσεις στο Τσιακιλλερό και το 1989 να ξεκινήσει την ανέγερση ιδιόκτητου γηπέδου. Προς τιμή της πόλης μας, στο στάδιο δόθηκε η ονομασία «Στάδιο Αμμόχωστος» και εγκαινιάστηκε το 1991.
Αποκορύφωμα της ανασυγκρότησης του σωματείου και της ποδοσφαιρικής ομάδας ήταν και η δημιουργία μιας πανίσχυρης ομάδας που το 1990 κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο της Κυπελλούχου, νικώντας στον τελικό την Ομόνοια με 3-2. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά για χιλιάδες φίλους της Σαλαμίνας που ήρθαν στον τελικό από όλες τις γωνιές του κόσμου για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα στον τελικό. Χάριν της ιστορίας να αναφέρουμε ότι προπονητής της ομάδας ήταν ο σημερινός βουλευτής Αμμοχώστου, Ανδρέας Μουσκάλλης.

Στη Λεμεσό στήθηκε το τμήμα πετόσφαιρας της Νέας Σαλαμίνας με πρωτεργάτη τον Νική Γεωργίου και συμπαραστάτες τους Παναγιώτη Καλογήρου, Κόκο Αντρονίκου και πολλούς άλλους. Ο Νικής δούλεψε με νεαρούς μαθητές που φοιτούσαν σε νυκτερινά σχολεία της Λεμεσού και αφού κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην ιστορία του σωματείου τον Δεκέμβρη του 1982, έσπειρε τον σπόρο των μεγάλων επιτυχιών που ακολούθησαν στη διάρκεια της 10ετίας του 1990. Η Νέα Σαλαμίνα στην πετόσφαιρα κέρδισε πολλές διακρίσεις και η τροπαιοθήκη της είναι γεμάτη πολλούς τίτλους πρωταθλήτριας, κυπελλούχου και σούπερ πρωταθλήτριας. Οι περισσότεροι τίτλοι κερδίθηκαν με προπονητή των Αντώνη Κωνσταντίνου που διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας το 1990 όταν κερδίθηκε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του σωματείου στην πετόσφαιρα.

 

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Για το μεγαλείο της Νέας Σαλαμίνας πρόσφεραν πάρα πολλοί, επώνυμοι και ανώνυμοι. Κάποιοι όμως ξεχώρισαν με την προσφορά τους…
Νικής Γεωργίου, Κώστας Νικολάου, Παναγιώτης Καλογήρου, Νίκος Φλουρέντζου, Παντελάκης Βασιλείου, Διόφαντος Χρυσοστόμου, είναι μερικά από τα ονόματα που έρχονται στη μνήμη. Πίσω από αυτούς πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι που στήριξαν το ερυθρόλευκο σωματείο σε καιρούς χαλεπούς και εποχές δύσκολες. Πρώτα στην θαλασσοφίλητη και αξέχαστη Αμμόχωστο και στη συνέχεια στην προσφυγιά. Εκεί όπου ο αγώνας με φάρο την επιστροφή συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρι την ώρα που θα μπούμε και πάλι στην πόλη μας… Να την ξανακτίσουμε και να δημιουργήσουμε από την αρχή…

ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 

Μια Κυριακή του Απρίλη του 1960, μετά από πρόσκληση τριών φιλάθλων και οραματιστών, του αείμνηστου Ευαγόρα Παντελίδη, του δρα Ντίνου Κουμούλη και του κ ΄Οθωνα Λεοντιάδη, μια ομάδα «φίλων της θάλασσας» μαζεύτηκαν στο ξενοδοχείο Φλώριδα, κοντά στη Γλώσσα και ίδρυσαν τον Ναυτικό ΄Ομιλο Αμμοχώστου. Ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου, που είναι γνωστός όχι μόνο παγκύπρια, σαν ΝΟΑ, είναι ο πρώτος ναυτικός όμιλος που ιδρύθηκε στην Κύπρο. Σκοπός της ίδρυσής του ήταν και είναι η ανάπτυξη των ναυταθλημάτων, παράλληλα δε η συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα της Αμμοχώστου και του τόπου μας.

Η έλλειψη οργανωμένων ναυταθλημάτων και άλλων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, ήταν που ώθησε τους άνθρωπους αυτούς στην ίδρυση του Ναυτικού Ομίλου Αμμοχώστου. Η μόνη μέχρι τότε ναυταθλητική δραστηριότητα στην Αμμόχωστο ήταν οι εκδηλώσεις της γιορτής του Κατακλυσμού, που περιλάμβαναν αγώνες με ψαράδικες βάρκες κωπήλατες και ιστιοφόρες, αγώνες ελεύθερης κολύμβησης διάφορων αποστάσεων, αγώνες υποβρύχιας κολύμβησης, αγώνες «μακροβουτιού» και το δημοφιλές αγώνισμα του «ολισθηρού ιστού». Οργανωτής των αγώνων αυτών ήταν ο Δήμος Αμμοχώστου.

Αρχικά ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου στεγάστηκε σε μια πολύ γραφική διώροφη κατοικία που ήταν κτισμένη σε ένα ιδανικό χώρο κοντά στη «Γλώσσα» και ανήκε στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας. ΄Εχοντας κατάλληλα ανακαινισθεί και πολύ ωραία διακοσμηθεί, πρόσφερε μια ναυτική και ψαράδικη ατμόσφαιρα και σύντομα έγινε ο τόπος συνάντησης για τα μέλη του ΝΟΑ και τους καλεσμένους τους. Μερικά χρόνια αργότερα το σπίτι γκρεμίστηκε για την ανέγερση του ξενοδοχείου Ασπελία και ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου στεγάστηκε προσωρινά πάνω από το κέντρο Φάληρο και στη συνέχεια στο γραφικό νησάκι του «Τζιέρη», στην είσοδο του μικρού κόλπου που αργότερα έγινε η Μαρίνα της Αμμοχώστου.

Από την ίδρυσή του ο ΝΟΑ ανέπτυξε τα αγωνίσματα της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης, πολύ δε σύντομα και τα αγωνίσματα της κωπηλασίας, ιστιοπλοϊας και ταχύπλοων σκαφών. Εντάχθηκε στις Ελληνικές Ομοσπονδίες (δεν υπήρχαν τότε κυπριακές) και οι αθλητές του διακρίνονταν τόσο στις πανελλήνιες όσο και στις διεθνείς διοργανώσεις που λάμβαναν μέρος.

Η θύελλα της τουρκικής εισβολής παρέσυρε προσωρινά τις επιτεύξεις και τα όνειρα δεκατεσσάρων χρόνων. Με την ανυστερόβουλη όμως εθελοντική προσφορά και με το πνεύμα σύμπνοιας, αλληλεγγύης και ανυποχώρητης αποφασιστικότητας των μελών του, ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου επαναδραστηριοποιήθηκε και στεγάζεται μέχρι σήμερα (πάντοτε προσωρινά) στο ωραίο οίκημά του στη Λεμεσό, δίπλα στο «Δασούδι» του ΚΟΤ.

Ο ρόλος του δύσκολος και αναβαθμισμένος. Ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου, ειδικά τη δεκαετία του 80, έγινε πυρήνας προσέλκυσης και συνοχής του προσφυγικού κόσμου της Αμμοχώστου, πέρα από πολιτικές ή/και κομματικές τοποθετήσεις. Αγκάλιασε όλους τους Αμμοχωστιανούς και οργάνωσε μεγάλες εκδηλώσεις για τη συντήρηση της μνήμης, των ηθών, εθίμων και παραδόσεων της Αμμοχώστου. Μεταξύ των εκδηλώσεων αυτών την κύρια θέση κατέχουν τα Αμμοχώστεια.

Τα Αμμοχώστεια, περιλάμβαναν,

* ναυταθλητικούς αγώνες,
* λαϊκό πανηγύρι εμπνευσμένο από το πανηγύρι που οργάνωνε στα προπύλαια του Γυμνασίου Αρρένων και στο Δημόσιο Κήπο, η Κοινωνική Μέριμνα Αμμοχώστου, με είδη προς πώληση, περίπτερο αφιερωμένο στην Καρπασία, παιγνίδια περίπτερα πώλησης εδεσμάτων και μουσικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα,
* παράλληλα περιλάμβαναν πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως εκθέσεις φωτογραφιών της πόλης και επαρχίας μας, εκθέσεις ζωγραφικής από Αμμοχωστιανούς καλλιτέχνες (οι εκθέσεις αυτές ήταν μέσα στο Δασούδι, δίπλα από τον ΄Ομιλο) και μουσικές παραστάσεις, όπως με τον Δημήτρη Λάγιο, όπου ακούστηκε μελοποιημένη από τον ίδιο ποίηση των Κυριάκου Χατζηιωάννου, Κλαίρης Αγγελίδου και άλλων, καθώς και παραστάσεις με τους πέραν των συνόρων της Κύπρου γνωστούς συμπολίτες μας Πέτρο Ευαγγελίδη και αείμνηστο Πιερή Ζαρμά.

Τα πρώτα Αμμοχώστεια οργανώθηκαν το 1985, με τα 25χρονα του Ομίλου. Ακολούθησαν τα Αμμοχώστεια του 1990 και τα τελευταία του 1994, είκοσι χρόνια μετα .....

Ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου, συνεχίζει τις γιορτές του Κατακλυσμού, με ναυταθλητικούς αγώνες, αλλά και με αγώνες beach volley ανδρών και γυναικών, καθώς και με διάφορα παραδοσιακά παιγνίδια.

Από την ίδρυσή του, πέραν των πρωταθλημάτων που λαμβάνει μέρος, ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου οργανώνει με μεγάλη επιτυχία διάφορες ημερίδες και διεθνείς αγώνες κολύμβησης και ταχύπλοων σκαφών.

Οι επιτυχίες του Ναυτικού Ομίλου Αμμοχώστου και των αθλητών του σε όλα τα αθλήματα έχουν γράψει ιστορία στον Κυπριακό Ναυταθλητισμό.

Ο Ναυτικός ΄Ομιλος Αμμοχώστου στην σχεδόν πεντηκονταετή ιστορία του, ανάπτυξε τα ναυταθλήματα της κολύμβησης, υδατοσφαίρισης, ιστιοπλοϊας, κωπηλασίας, κανό - καγιάκ, τριάθλου, ταχύπλοων σκαφών και θαλάσσιου σκι. Tο 2008, αναδείχθηκε, με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο, για δέκατη συνεχόμενη χρονιά, πρωταθλητής Ανδρών και Γυναικών στην κολύμβηση.

Η σημαία του Ναυτικού Ομίλου Αμμοχώστου, κυματίζει περήφανα στη Λεμεσό. Κυμματίζει περήφανα περιμένοντας την ώρα που θα κυμματίζει βλέποντας στα αριστερά της το Κωνστάντια, δεξιά το λιμάνι και μπροστά της την πανέμορφή μας πόλη την Αμμόχωστο.

 


Print this page Αρχή Σελίδας Ταχυδρομήστε

Designed & Developed by NETinfo Services Ltd.
No images, text or other material whatsoever from this website may be copied, published, re-produced or otherwise used without the written permission of NETinfo Services Ltd.